Skallerud nemner rett nok at nedleggingi seier mykje om kor vanskeleg det er å få lønsemd i norsk landbruk. Der er eg einig. Hovudargumentet hennar ser likevel ut til å vera at kronprinsparet burde prioritere matproduksjon, og at det burde gå an å få Skaugum, med stor mjølkekvote og nytt lausdriftfjøs, til å gå i pluss.

Eg for min del trur faktisk at Haakon, Mette-Marit og den no pensjonerte gardsstyraren Ola Aanonsen er dugande folk. Eg vil tru at dei har prøvd å få Skaugum til å løne seg, og at dei har skjønt at det ikkje går lenger. Eg er rimeleg trygg på at dei veit meir om drifti på Skaugum enn Brita Skallerud gjer. Ho på si side meiner kongefamilien som føregangsfigurar har eit spesielt ansvar for å syne at matproduksjon er ei viktig og grunnleggjande næring, og at dei bør halde fram gardsdrifti av den grunn. Dette må då tyde at Skallerud ynskjer at andre norske bønder skal gjera det same: Drive gardane sine sjølv om dei ikkje ber seg, syne samfunnsansvar, og produsere “det viktigste av alt, nemlig mat”.

Andre nestleiar i Noregs bondelag ser altso ut til å meine at bønder bør drive utan å vente overskot frå drifti. Litt på spissen kan me seia at dette knappast er nye tonar frå bondelaget. Kven sitt ærend går Skallerud når ho vil ha kronprinsparet til å produsere mat sjølv om det ikkje løner seg? Kanskje er det farleg for bondelaget å vedgå at dårleg lønsemd på kjempegarden Skaugum faktisk er eit katastrofalt signal for norsk landbruk i det heile? For viss ikkje prinsegarden løner seg, kva skal då løne seg? For meg ser det ut som Skallerud er redd for å dra merksemdi mot det som faktisk er problemet. Og problemet, godtfolk, er ikkje kronprinsparet, men norsk landbrukspolitikk. Samt til dømes Noregs bondelag si rolle i den politikken.

“Alle” veit at maten i Noreg er dyr. Politikarar, bondelaget og andre skuldar på einannan. Fakta er at nordmenn bruker under 12 prosent av inntekti si på mat, og at alle andre land rundt oss bruker meir. Ingen vågar seia at maten er for billeg, at matkjedone og grossistane tener for mykje, og bøndene for lite. Eg trur lønsemdi i landbruket er dårleg mellom anna fordi Stortinget vil ha det slik. Dette er politikk fleire storting og regjeringar har gange inn for (og Sp i regjering hjelper lite). Svaret mitt blir difor at Brita Skallerud går regjeringi sitt ærend, og ikkje bøndene sitt. Det er ikkje bra av ei som er sett til å representere bøndene.

Kjære Brita Skallerud: Sidan landbruksbyråkratiet aukar i takt med at landbruket minkar, har dei sikkert bruk for deg i Landbruks- og matdepartementet. Lukke til.

So eg lurte altso på å tirre på meg svært mange prosent av Facebook-brukarane, til eg kom på at det truleg ikkje hjelpte noko som helst. So eg får tirrast ved dei her i staden, då. Utan at det hjelper noko. Her er det i alle fall færre som les det.

Dette skal de faktisk få på engelsk òg:

It is my opinion that the strength of religious feelings, aka. fundamentalism, is directly proportional to the probability of war and violent atrocities. Thus, the less religion (and please do not read this as «the less religious», you fundamentalist), the less the risk of war. Thank God I’m not religious

Me har ei halvgamal smørøskje i keramikk, frå tidleg 70-tal eller deromkring, laga av Stavanger Flint. I dag vart eg reint glad av å sjå på mynsteret og sjølve den kvite, tjukke keramikken. Dette kan me anten sjå som kommentar til pågåande elende i verdi, eller me kan la vera, og vera glade lell.

Tanken modna etterkvart, og eg begynte å undersøkje kva som skal til for å gjera det i tråd med reglar og forskrifter. Det er ein god del. Du må søkje Post- og teletilsynet um sendarløyve, og Medietilsynet um lokalradiokonsesjon. Og det kostar pengar, i tillegg til det sendarutstyret kostar deg. Berre for å understreke: Eg er sjølvsagt heilt for å drive ein radiokanal i tråd med forskriftene frå tilsynet, so sant det går an. Meir um det under.

So var det igår eg kom i prat med Rainer, og nemnde planene mine. Han sa på spøk at Fjærland eigentleg alltid har vore ein eigen republikk, og at ein piratradio her ville vera heilt på sin plass. Eg byrjar å bli meir og meir einig. Viss eg får råd til delene, har eg lyst til å byggje min eigen radiosendar, setja upp antenne ein stad i Fjærland og laga ein radiokanal.

På grunn av kommentarar andre stader har eg funne ut at ideen krev litt meir forklaring. Altso: Mellom anna på grunn av risiko for å forstyrre viktige frekvensar (interferens), og fordi det er rekna som ein avgrensa ressurs, forvaltar Post- og teletilsynet det elektromagnetiske spekteret på vegner av styresmaktene. Det er fullt gyldig å diskutere grunnlaget for den detaljerte forvaltningi, altso korfor alle radiofrekvensar skal vera under sopass streng kontroll, og eg har tenkt på um det går an å drive lobbyverksemd for enkle «nærmiljøsendarar» utan byråkratisk handsaming, dvs. at tilsynet kunne gje løyve til å bruke ein viss frekvens i eit lite utbygd umråde dersom det ikkje fanst andre sendarar der. Fjærland er ein slik stad. Eg har ikkje spurt tilsynet um dette enno: Det er truleg ikkje vits, og viss tilsynet skal endre politikk, vil det ta tid.

Post- og teletilsynet skal vera sjølvfinansiert ved at dei som søkjer um sendar- og spektrumløyve, betaler avgifter til tilsynet. Ved å søkje, og betala gebyret, kan du få løyve til å setja upp ein sendar og bruke ein viss frekvens. Vidare må du, viss eg forstår reglane rett, uansett søkje Medietilsynet um sendekonsesjon. I denne konsesjonen ligg det krav um kva type innhald som skal sendast og når du kan sende. Det finst fleire slag konsesjonar, men ingen av dei høver, so vidt eg kan sjå, for ikkje-kommersielle nærmiljø- eller bygdaradioar som den me planlegg. Det meste er laga til for større aktørar, og konsesjonssøknadene er umfattande. Det går an å diskutere um dette er god politikk i høve til presse- og ytringsfridomen i Noreg. Vesentleg for denne fridomen er, enkelt sagt, at kven som helst kan ytre seg um kva som helst offentleg. Rett nok har me internettradio, men for dei aller, aller fleste er ikkje dette tilgjengeleg teknologi, eller ein gong teknologi dei kan eller vil nytte. Radio i Noreg er lik FM-sendingar, og i nokre høve AM-sendingar.

Som de vil sjå, er det ikkje so enkelt som det kan sjå ut å laga radio. Eg drøftar um det går an å å laga eit medietilbod utan å skapa forstyrringar i radionetet, samstundes som me unngår byråkrati og gebyr. Det kan vera dette er ein utopi, og det synest eg i so fall er litt synd. Skal me ikkje kunna få det til? Er ein piratradio – i Fjærland! – so skrekkeleg? Eg uppmodar sjølvsagt kven som helst til å søkje um sendarløyve (og betala gebyret som hører med), men eg er ikkje sikker på um eg kjem til å gjera det. Eg kjem truleg ikkje til å laga nokon radiokanal heller.